Czy każdy jest zazdrosny?
Nie, dlatego, że zazdrość to cecha, która uruchamia się pod wpływem bodźców. W jakiś sposób jest pojęta z tzw. nieufnością społeczną. To dzieje się nagle. Podejrzenia, myśli, które zaczynają się pojawiać się w czyjejś głowie. Ktoś zaczyna je analizować, drążyć i nie może się ich pozbyć.

Wystarczy drobny szczegół, który uruchamia mieszaninę tych uczuć. W wielu przypadkach raz uruchomiona zazdrość, staje się niemożliwa do zatrzymania. Zazdrość sama się napędza.

Dla kogoś, kto jest zazdrosny, jeśli dwie osoby patrzą na siebie, to znaczy, że coś sobie w ten sposób przekazują, jeśli nie patrzą, to tym bardziej to robią, ale nie chcą żeby ktoś to zobaczył.

A jak się wydostać z tej spirali?
Mechanizm zazdrości raczej nigdy nie zniknie sam, a wręcz stanie się coraz bardziej intensywny. Spektakl zazdrości ma miejsce głównie w wyobraźni, która zaczyna przetwarzać ciągle te same obrazy. Chcąc usunąć te obrazy z głowy, otrzymujemy efekt odwrotny. Emocjonalnie jest to bardzo wyczerpujący proces, który często prowadzi do niekontrolowanych wybuchów emocji.

Przy pracy z zazdrością warto skorzystać z pomocy specjalisty. Oczywiście ma to szansę powodzenia tylko wtedy, kiedy sam zazdrosny/zazdrosna ma ochotę pracować nad sobą, a nie kiedy zostaje przyprowadzony/a do gabinetu przez partnera.